Omdat ik er toe behoor

Ik ben Sabine Vanquaethem uit Damme bij Brugge, 52 jaar, gehuwd en moeder van drie volwassen kinderen. Beroepshalve werk ik deeltijds als kwaliteitscoördinator voor de Ark, een leefgemeenschap met volwassenen met een verstandelijke beperking. Mijn huidig toebehoren op geloofsvlak situeert zich in De Lier van Brugge, een liturgisch initiatief dat dit jaar haar 10de verjaardag viert en waar ik al enkele jaren fungeer als voorganger.

Dit huidig toebehoren bij De Lier is echter het resultaat van een lange weg. Zo waren we op onze eerste parochie als koppel geëngageerd in de pluswerking, in een andere werd ik lector, buurtwerker en oprichter van een werkgroep doopcatechese, om uiteindelijk gedurende acht jaar voorzitter te zijn van een parochieraad. Telkens had ik in deze parochiale engagementen de indruk dat we - wellicht binnen bepaalde beperkingen - toch vooruit raakten en nieuwe wegen konden bewandelen. 

Midden de jaren ’90 echter stokte deze vooruitgang. We kregen het gevoel dat we een heel eind teruggeworpen werden in de tijd en dit werd voor ons een ‘crisismoment’, crisis in de betekenis van ‘onderscheiden’. Ofwel bleven we - zoals zoveel generatiegenoten - heel stilletjes weg uit het kerkelijke geloofsverhaal. Ofwel probeerden we nieuwe wegen te gaan - wellicht buiten de lijntjes kleurend, maar leven gevend. Ik ben blij dat het dat laatste werd, met dank aan De Lier die toen nét in Brugge werd opgestart. 

In De Lier voel ik mij toebehoren tot een gelovige gemeenschap van zoekende christenen. Dat vond ik elders niet. De Lier is voor mij een oefenplek, waar de kwaliteit van het vieren niet afgewogen wordt aan de al dan niet gevolgde regels. Het is een vrijplaats waar je liturgie kan en mag uitproberen in vele vormen. De ene vorm slaat aan en wordt een kiem voor iets nieuws, een andere vorm wordt niet als blijvend ervaren en weer afgevoerd. Het is vergelijkbaar met mijn werk als kwaliteitscoördinator, waarin ook telkens moet worden gewikt en gewogen welke procedures nog toepasbaar zijn en welke moeten geëvalueerd en desnoods hertaald of geactualiseerd. 

Zoekend naar wat dé motivatie is om deel te nemen aan de vieringen en activiteiten van De Lier kom ik tot de vaststelling dat ik me eigenlijk niet moet motiveren om te gaan. Elk gevoel van zondagse ‘plicht’ is weggevallen en ik ga er heen omdat ik er toebehoor. Ik wil er zijn en wanneer het eens niet lukt ervaar ik dat als een gemis van een stukje familie. 

Ik heb veel deugd aan die wekelijkse ontmoeting, de bemoediging, het tot engagement oproepend karakter van de vieringen, de stevige input via de toespraken, het fijn liedmateriaal waarin Huub Oosterhuis oeroude psalmen naar vandaag doortrekt. Het is voor mij een broodnodige wekelijkse passage om weer ‘opgeladen’ aan mijn werkweek te beginnen en daar ‘te doen, het goede dat moet gedaan’ (vrij naar het lied ‘Van God is de aarde en die haar bewonen’).

Mijn visie over christen zijn en kerk vandaag? Niéts menselijks mag christenen noch kerk vreemd zijn. Al  datgene waarover mensen van vandaag dromen, van wakker liggen, aan werken... midden in die diversiteit aan thema’s moéten christenen - en bij uitbreiding de hele Kerk - prominent aanwezig zijn. Zoals de Drie Wijzen die, zoals Frans Cromphout s.j. het zo treffend beschreef, ‘teruggaan naar hun plaats onder de mensen... want dààr wacht het leven’.

Vertel het verder: