Met eigen talenten initiatieven nemen

Ik voel me goed in onze gemeenschap. Het is een ontmoetingsplaats geworden waar wij veel contact hebben met de andere gelovigen. Je kunt het bijna vergelijken met een vriend waarmee je afgesproken hebt. Wij halen er ook de nodige vitamientjes voor de komende week. Een liturgie die mij aanspreekt, dicht bij de mensen, dicht bij de actualiteit. Onze kerk of liever gemeenschap heeft gewoon een plaats gekregen in ons dagelijks leven. 

Een levensechte liturgie waar plaats en ruimte is voor wat de mensen bezighoudt. Een taal die me ligt. Niet iedere week dezelfde geijkte teksten. Doordat de vieringen worden opgemaakt door diverse gelovigen krijgen wij hier een waaier van aanbod. De één schenkt meer belang aan bijvoorbeeld het oude testament, een ander aan de actualiteit, weer een ander aan de muziek. Dit maakt het boeiend, samen met de diverse voorgangers, ieder met haar of zijn eigen accenten.

Die stemt volledig overeen met mijn overtuiging. Wij vertrekken vanuit een sterk geloof in het Evangelie en proberen dit om te zetten in onze dagelijkse bezigheden. Geloven is een werkwoord geworden. Wij komen op zondag niet samen enkel om te luisteren maar vooral om samen te zoeken hoe wij ons christen zijn kunnen invullen. Ik kan mij niet altijd terugvinden in wat het instituut kerk en onze bisschoppen prediken. Dit kan ik gerust naast mij neerleggen en zeggen dit is mijn kerk niet.

In Don Bosco Buizingen vind ik een levende gemeenschap waar ieder met zijn eigen talenten aan bod kan komen. Wij zelf krijgen als gelovigen kansen om te groeien in ons geloof en mogen initiatief nemen. En zo geraakt men meer en meer betrokken en kunnen wij ons steentje bijdragen  voor een levende gemeenschap. En zoals een liefdemeditatie zegt: ‘hoe meer liefde ik geef, hoe meer ik te bieden heb’. Zo ook in de parochie hoe meer betrokkenheid hoe meer ik me goed voel en hoe meer gemeenschap kan gevormd worden. 

Ik geloof niet dat ik gemakkelijk naar een andere, zeg maar naar een centrumkerk zou gaan. Daar mis ik de gemeenschap, de warmte, het goede gevoel, de taal. Dit en het feit dat ik mij in de vroegere liturgie niet kan terugvinden binden mij aan onze eigen kleine parochie.  

 

 

 

 

Vertel het verder: